عاشقی نبود که به شوق من میامد

رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییز

                                                                              راه می رفت

           صدای خش خش برگها همان اوازی بود که من گمان می کردم می گوید

                                    دوستت دارم      

                               به او بگویید دوستش دارم با صدای اهسته

                                اهسته تر از صدای بال پروانه

                               به او بگویید دوستش دارم با صدای بلند               

                               بلندتر از صدال پرواز کبوتران عاشق

     نه نیازی به صدای بلند یا اهسته نیست

                                           بگذار بدون هیچ شرمی بگویم

                             دوستتتتتتتت دارم

                            وقتی دلت تنگ شدوقتی چشات باز شد

                            وقتی دیگه نبود کسی امید با همنفسی

                            بدون که اینجا کسی هست که تو براش همنفسی